Wie vreemdeling is hier was elders kind aan huis.

On est tous des Étrangers. Reizigers met retourbewijs

op dooltocht door een ruimte die een ieder zich

moet eigenmaken. Eigenwijs is wilskracht die ons drijft.

Ons leven als het nieuwe land, de grond waarin het graan

nog met de hand wordt uitgezaaid. De haren op ons hoofd

zijn als het riet op de daken. Onze huid is als het barstig

leem van onze stulp. Ons vel schuurt over opgejaagde botten.

Onze stem roept op zijn mooist om hulp. Wat we zoeken

is rust, asiel in eeuwigheid. Wat we zijn is waar we zijn

gevallen: gewervelde dieren en waaraan ten prooi

als wild in het vizier. Een kudde in de muil van de natuur.

We zijn horig en futiel. Stofdeeltjes die opgedreven.

Kregen een naam toegewezen. Ook dat wij leven

was niet ónze keus. Alles wat wij zijn is bruikleen

toebehoren aan TIJD alleen; die malicieuze makelaar

en miljardair. Die onze lijven willens en wetens

laat verkrotten. Over onze hoofden speculeert.

Die ons plukt en uitperst als olijven, uitspuugt

als de pit. Met avondval vertrekken we. 

Sluipen ervandoor. Ons uitreisvisum is de dood.